Ράκιας Κόκιος- φωνή & κιθάρα

Θοδωρής Γκότσης-βιολί

Συμεών Τέγος-μπάσο & φωνητικά

Πάνος Τόλιος-τύμπανα

Δέκα χρόνια κλείνει η μπάντα τη χρονιά που μας μπαίνει και βρίσκεται ήδη στο τρίτο και πολύ σημαντικό -ως συμβαίνει συνήθως- για την πορεία της album.

Αν και οι εμφανίσεις τους ξεκίνησαν το 95, δύο χρόνια μετά εξέδωσαν το ελπιδοφόρο ντεμπούτο τους, σε παραγωγή Μανώλη Φάμελλου. Ερωτευμένοι με τη μελωδικότητα, τον ακουστικό ήχο, την έντεχνη πλευρά του ελληνικού ροκ, αλλά όχι με κάποιο μίζερο και γεμάτο κλισέ μανδύα, αλλά και την folk, οι μουσικοί της μπάντας, με επικεφαλή τον Ρακια Κοκιο (που γράφει, ερμηνεύει, παίζει κιθάρα και αποτελεί την ψυχή της μπάντας) μας έδωσαν -σε μια εποχή που ο όρος ελληνικό rock ήταν ταυτισμένος με ένα μεγάλο κοινό, αλλά και με την ποιοτική εξέλιξή του- μια καλοφτιαγμένη δουλειά, με παραβλέψιμες ατέλειες.

Η συνέχεια όμως δεν ήταν αναμενόμενη, καθώς το "Χίλιες Εικόνες" του 99 ήταν ένα μέτριο, ως κακό album κατά την ταπεινή μας γνώμη. Με το μυαλό μάλιστα στην τελευταία αυτή εντύπωση και με δεδομένη την αδιαφορία της δισκογραφικής τους εταιρίας για τα, προφανώς ανάξια πληροφόρησης, μέσα του internet, παραλίγο να περάσει απαρατήρητη η νέα δουλειά και πραγματικά θα ήταν σοβαρό λάθος, καθώς η μπάντα έχει πραγματοποιήσει άλματα.

Η τραγουδοποιία τους, απομονωμένη από τα υπόλοιπα, είναι πλέον ολοκληρωμένη, πέραν από τις σημαντικές λεπτομέρειες που πρόσεξαν στην παραγωγή που έκαναν μόνοι τους αυτή τη φορά. Η κυριότερη εξ αυτών είναι το βιολί του Θοδωρή Γκότση, το οποίο είναι πλέον ηλεκτρικό, τραχύ, σύγχρονο, φρέσκο και στο παίξιμό του καταλήγει ορισμένες φορές γοητευτικά αντισυμβατικό και μελωδικότατο ταυτόχρονα. Δεν θα αποφύγουμε τον πειρασμό να αναφερθούμε στο παράδειγμα των Closer.

Παράλληλα, οι στίχοι τους δεν υποσκελίζονται ποιοτικά από τη μουσική αυτή πρόοδο. Είναι αδιάσπαστο κομμάτι της και αφορούν γενικότερα προβλήματα της πόλης που ζουν (Θεσσαλονίκη) και της πολιτικής με την ευρεία έννοια, χωρίς να παραλείπουν και την πιο συνηθισμένη θεματολογία.

Όμως είναι φανερό ότι αυτή τη φορά ποντάρουν σε δυνατές συνθέσεις, όπως το "Surrat Thani" και το "Τίποτα Δε Μοιάζει". Ο ήχος έχει σαφώς σκληρύνει, χαρντροκίζει χωρίς να μυρίζει μπαγιατίλα, ποπίζει με τη βρετανική ευαισθησία της προηγούμενης δεκαετίας και γενικά δείχνει ότι η μπάντα μάλλον θα πρέπει να συνεχίσει να στηρίζεται στις δικές τις δυνάμεις και να δουλέψει ακόμη πιο πολύ, στην παραγωγή (παρά τα σημαντικά βήματα), αλλά και στην ερμηνεία.

Το γεγονός είναι ότι οι Κάθοδος των Μυρίων ξεχωρίζουν σε μια περίοδο που το έχουμε πραγματικά ανάγκη.

avopolis.gr

Iδρύθηκαν το 1993 από τον Ράκια Κόκιο(κιθάρα, φωνή) και τον Θοδωρή Γκότση(βιολί). Ηταν μια φοιτητοπαρέα και παίζανε στο Πάρκο της Πλατείας Ναυαρίνου και σε πολλούς άλλους υπαίθριους χώρους, όπως το πάρκο της παραλίας, το γρασίδι της Πανεπιστημιούπολης και το Αστεροσκοπείο.Τα πρώτα χρόνια συμμετείχαν σε εκδηλώσεις όπου εμφανίζονταν 4 και 5 γκρουπ τετραμελή ή πενταμελή και εκείνοι ήταν μόνο δύο. Αντικειμενικός τους σκοπός ήταν να παίξουν πιο δυνατά από τους άλλους, κάτι που συνήθως κατόρθωναν με άνεση.Ως το 1995 ήταν δύο μέλη. Αργότερα συνεργάστηκαν με τον Συμεών και κάποιους άλλους μουσικούς και το 1997 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με 11 τραγούδια και τίτλο "Κάθοδος Των Μυρίων". Σιγά-σιγά άρχισαν να δίνουν συναυλίες στην Αθήνα και τη Θεσ/νίκη, με σημαντικότερες στιγμές στο ΑΝ και στο ΡΟΔΟΝ στην Αθήνα και στο ΜΥΛΟ στη Θεσ/νίκη. Τον Σεπτέμβριο του 1998 άνοιξαν τη συναυλία του Ritchie Blackmore ενώ τον ίδιο χρόνο ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον Πάνο Τόλιο (πρώην Ξύλινα Σπαθιά)
Ο ήχος τους είναι ακουστικός, το μόνο ηλεκτρικό είναι το μπάσο ενώ χαρακτηριστικά ξεχωρίζουν το βιολί και η κιθάρα.